De dag kondigde zich een beetje grijzig aan, dus ik dacht: '
Dan knutsel ik toch even snel dat broodmandje in elkaar voor de ZoGeknipt SewAlong?'...
O jeetje, het werd geen succes. Mijn goede portie 'beginnersgeluk' is gewoonweg op.
Om te beginnen had ik geen knutselrubber in huis. De hobbywinkel hier had het niet en om nu weer die metro in te duiken helemaal naar Montmartre, dat werd me toch een beetje al te gek. Maar, spitsvondig als ik denk te zijn, dacht ik dat het met een oude lap, goed verstevigd met dubbelzijdig klevend vlieseline ook moest lukken.
:)
En op zich werkte dat wel!
Het keergat had ik zoals beschreven goed breed open gelaten en mijn zelf in elkaar geflanste 'rubber' ging er zonder al teveel gewriemel en getrek goed in. Het mandje is niet erg stevig, maar voor broodjes kan het zeker dienst doen:)
Van mijn leven had ik nog niet zo een groot keergat moeten dichtmaken, en jawel, dat is en blijft één van mijn mindere kantjes: keergaten dichtmaken. Vooral als ze zo lang zijn is de term 'onzichtbaar' bij mij ver te zoeken.
Dan eerst nog even alles op 0,5 cm doorstikken: ook problematisch dus, want ik stik niet recht. Ik probeer dat dan te corrigeren door met kordate hand rukjes te geven aan de stof. Resultaat: een nog schevere stiknaad.
Enfin, dat mandje begon danig op mijn zenuwen te werken.
Nu moesten nog die drukknopen erin. Welke knopen moeten dat nu precies zijn? Hmmm, een zoektocht in de overvolle naaidoos leverde me een verpakking met 'Boutons pressions à griffes' op. Die zien er zo uit:
Op de verpakking enkele woorden uitleg. En voor mij dus absoluut onduidelijk.
Er zit een soort van klemmetje bij waarmee je blijkbaar de knoopjes in één tel doorheen de stof slaat. Dat moet met een hamer. Zover begrijp ik het. En dat van dat 'mannetje/meisje' denk ik ook door te hebben.
Een hamer, dat heb ik hier niet in de woonkamer liggen. Die ligt in de klussenbak van manlief, in de kelder.
En nu niet lachen, maar naar de kelder ga ik nooit, want in de vele onderaardse gangen hier loop ik keer op keer verloren. Hier zijn wel 100 kelderdeurtjes in een wirwar van gangen en duistere Parijse gekrochten....Onze eigen keldertje wordt ALLEEN maar door manlief bezocht, dus ik moet wachten tot hij vanavond thuis is om die knoopjes in mijn mandje te slaan.
In diezelfde naaidoos vond ik ook nog deze tang:
Maar ik weet begot niet of ik hiermee ook zo drukknoopjes kan inslaan???
Pfffftttt, u merkt het al, dat broodmandje is niet mijn ding. Veels te veel techniek komt hieraan te pas...
Voor de foto dan maar even een kopspeldje gestoken, om toch een toch ietwat presentabel mandje te kunnen tonen.
Ik vrees dat dit project hier ten huize niet vaak meer zal gemaakt worden. Ik heb het meer voor de simpele dingen. Daar heb ik min of meer controle over:)
Volgens mij zijn de dingetjes voor de maand juli meer mijn ding;)
En nu een kopje stressverminderende thee:)
Liefs,
